Strona główna → Chęciny → Zamek Chęciny →
Widok na wzgórze zamkowe

Widok na malownicze ruiny zamku królewskiego w Chęcinach. Budowla wzniesiona jest na skalnej grani wzgórza o wysokości 355m n.p.m.

Zamek w Chęcinach powstał najpewniej już za panowania króla Wacława II, na przełomie XIII i XIV wieku. Znajdował się on na krótko w rękach biskupów krakowskich.

W czasach Władysława Łokietka odbywały się tu pierwsze ogólnopolskie zjazdy możnych. Warto to odnotować, gdyż wcześniej poszczególni namiestnicy książęcy w rozbitym królestwie organizowali podobne obrady oddzielnie. Począwszy od roku 1318, kiedy to w Chęcinach ukryto kosztowności arcybiskupie, zamek pełnił funkcję skarbca. Nie przeszkadzało to jednak kolejnym władcom przetrzymywać tu ważnych więźniów politycznych: pokonanych przywódców, buntowników czy rzekomo bezpłodne królewskie małżonki.

Ostatnie lata świetności budowla przeżywała w połowie wieku XVI, kiedy zamieszkała tam królowa Bona. Po jej ucieczce z kraju w roku 1554, następował powolny upadek zamku. Tragiczny dla jego losów był wiek XVII. W roku 1607 budowlę podpaliły oddziały rokoszan Mikołaja Zebrzydowskiego. Później zdobywali go Szwedzi w czasach „Potopu”, Węgrzy Rakoczego w 1657 roku i ponownie Skandynawowie w czasie wojny północnej (rok 1707).

Zamkiem, stanowiącym centrum administracyjne regionu a później powiatu, zarządzali królewscy starostowie. W czasach zaborów, władze austriackie pozwoliły okolicznym chłopom na rozbiórkę budynków dworskich i murów obwodowych. Sporych uszkodzeń dokonano w czasach walk austriacko-rosyjskich w okresie Wielkiej Wojny.

Wstępne prace konserwatorskie przeprowadzono w ruinach zamku w końcu XIX wieku. Właściwa restauracja zamku nastąpiła jednak dopiero po drugiej wojnie światowej. Resztki budowli zostały wpisane do krajowego rejestru zabytków w 1967 roku. Zabezpieczony w postaci trwałej ruiny zamek w Chęcinach, jest najczęściej odwiedzanym obiektem piastowskim na Kielecczyźnie.